Wulbz

Met ingang van de wetswijziging van de wet WULBZ op 1 januari 2004 is de verplichte periode van loondoorbetaling bij ziekte door de werkgever 2 jaar geworden. Was de werkgever daarmee maar klaar. In deze periode heeft hij namelijk de verplichting al het mogelijke te doen om toetreding van de zieke medewerker tot de WIA te voorkomen. Het UWV besluit al snel dat dit niet het geval is en legt een sanctie op, waardoor de periode van loondoorbetaling doorloopt totdat alle benodigde acties zijn uitgevoerd tot een maximum van 3 jaar. Dit risico is, voor zover wij weten, niet te verzekeren.

In de praktijk wordt nog wel eens gesproken over de WAO. In de praktijk is de WAO al lang afgeschaft, althans deze blijft alleen gehandhaafd voor “oude gevallen”. Medewerkers die nu ziek worden komen niet meer in de WAO. De WAO is op 1 januari 2006 namelijk vervangen door de WIA, de WGA en de IVA. De criteria voor de WIA zijn veel strenger geworden. Het UWV zal altijd trachten terug te vallen op de benutbare arbeidsmogelijkheden, die er nog wel zijn.

Er is geen ander land ter wereld dat bij ziekte een loondoorbetalingsverplichting van 2 jaar of meer exclusief bij de werkgever neerlegt. Veel bedrijven zien de verplichtingen uit de arbowetgeving als een noodzakelijke kostenpost, en proberen deze zo laag mogelijk te houden door niet of pas in een (te) laat stadium een bedrijfsarts in te schakelen. De risico’s van een dergelijk aanpak kunnen zijn:

  • Niet voldoen aan de wettelijke eisen hetgeen kan leiden tot sancties opgelegd door het UWV
  • Een conflict met de desbetreffende werknemer als er geen goede medische begeleiding is
  • De re-integratie onnodig lang duurt, waarmee extra kosten voor vervanging e.d. worden gemaakt.

Bedrijven kunnen deze risico’s voorkomen door zich te  laten bijstaan door een bedrijfsarts.